Ferdynand Jacobi (ur. 7 kwietnia 1882 w Łęczycy, zm. 25 sierpnia 1941 w Auschwitz) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik, prałat, katecheta, wykładowca, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, urzędnik kościelny pełniący wiele rozmaitych funkcji.

Był synem Ferdynanda i Antoniny z Trautsolt voto Wyrzykowskiej c. Karola i Konstancji z Wieczerskich. Ojciec Antoniny był urzędnikiem gubernialnym i naczelnikiem powiatu łęczyckiego. Pierwszy mąż Antoniny Włodzimierz Wyrzykowski h. Ślepowron s. Józefa i Benigny z Stankarów małż. Wyrzykowskich sekretarz powiatu łęczyckiego w 19/31 stycznia 1864r w czasie trwania powstania styczniowego jako więzień polityczny został zatrzymany i zesłany z polecenia Namiestnika Królestwa Polskiego Fiodora Berga w głąb cesarstwa. Ferdynand Jacobi 1899 ukończył łęczyckie gimnazjum, po czym wstąpił do archidiecezjalnego warszawskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 9 października 1904 w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Następnie, przez niespełna rok, był wikariuszem parafii św. Zygmunta w SłomczynieJego proboszczem był wtedy ks. Wincenty Tymieniecki, późniejszy pierwszy łódzki ordynariusz, oraz nauczycielem w gminnej szkole w Jeziornie. We wrześniu 1905 został przeniesiony do parafii Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi.