Gdy w 1985 roku wycofano z terytorium Libanu Południowego okupacyjne wojska izraelskie, pozostawiono pod swoją kontrolą ok. 5–15 km szerokości pasa nadgranicznego, gdzie główną rolę odgrywała właśnie SLA (w spisie UNIFIL nazywane także "DE FACTO FORCES – DFF). Armia Południowego Libanu walczyła z ugrupowaniami palestyńskimi i lewicowymi, a następnie z szyickimi Hezbollahem i Amalem.
Dowództwo nad armią liczącej dużo powyżej 3700 żołnierzy sprawował po śmierci mjr. Haddada w 1984 roku, gen. Antoine Lahad. Pierwszy przymusowy pobór do tej formacji odbył się w latach 1986–1987. Wcielono wtedy około 300 żołnierzy. W tym okresie ustanowiono dla tej formacji podstawowe zadaniaŻołnierze Armii Południowego Libanu byli wykorzystywani przez Izraelczyków także w celu zdobywania informacji wywiadowczych od pojmanych przeciwników. Stosowano przy tym metody sprzeczne z prawem międzynarodowym i naruszające prawa człowieka, w tym wyrafinowane tortury fizyczne i psychiczne. Szczególnie ponurą sławą cieszył się obóz w miejscowości Chiam;