Tarmaszirin (albo Ala ad-Din Muhammad) (ur. ok. 1294 - zm. 1334) – chan z rodu Czagataidów, panujący w latach 1331 do 1334.
Był synem Duwy (ok. 1282 - 1307) i ostatnim z szeregu jego potomków, który objął władzę w chanacie. Od roku 1326 zarządzał Ghazną (dzis. Ghazni) w imieniu swojego brata, chana Kebeka (ok. 1320 - 1327). W celu przeciwdziałania zamierzonej przez Tarmaszirina inwazji Chorasanu w roku 1326 zaatakowały go wojska Ilchanatu pod dowództwem Hasana-i Czobana. W bitwie z nimi Tarmaszarin poniósł klęskę, jednak pod koniec roku armia Ilchanidów wycofała się. Ta porażka wydatnie ograniczyła jednak możliwości Tarmaszirina w walce o tron i po śmierci Kebeka w roku 1327 jego następcą został inny syn Duwy, Eldżigedej (1327 - 1330). W trakcie jego panowania Tarmaszirin pozostał we wschodniej części chanatu - jego bazą był wówczas najprawdopodobniej Termez. W roku 1328/1329 przedsięwziął on wyprawę na Indie, podczas której udało mu się spustoszyć centralne prowincje Sułtanatu Delhijskiego pod nieobecność zajętego tłumieniem buntów w Multanie i Sindhie Muhammada Tughlaka (1325 - 1351). Następcą Eldżigedeja został jednak nie Tarmaszarin, a Döre Temür (1330 - 1331).