Pochodzenie i produkcja Goździki są wysuszonymi pąkami kwiatowymi czepetki pachnącej Syzygium aromaticum, zwanej także goździkiem korzennym, goździkowym drzewem, jambłusznikiem goździkowym, goździkowcem korzennym. Jest to drzewo pochodzące z Moluków, w szczególności jako miejsce obfitego występowania wskazywane są wyspy Makian i Bacan na zachód od Halmahery oraz zachodnie krańce Nowej Gwinei. Dzikie populacje tego gatunku występują także na wyspach Ternate, Tidore i Moti.
O bardzo długiej historii wykorzystania i rozpowszechniania goździków świadczy znalezienie ich w ruinach miasta Terqa (Syria) w domostwie spalonym w 1720 r. p.n.e. W niektórych źródłach pojawiają się informacje o stosowaniu goździków w Chinach w III lub II wieku p.n.e., jednak dowody na to pochodzą z zapisków literaturowych. Za pewne uznawane jest docieranie tej przyprawy do Chin po X wieku. Goździki znane były w Starożytnym Rzymie rozprzestrzeniane w basenie Morza Śródziemnego przez Fenicjan. Do Europy Środkowej docierały od Średniowiecza (na południu handel goździkami był już rozwinięty w IV w. n.e.). W 1512 miejsce ich pochodzenia zostało odkryte przez Portugalczyka Antonio de Abreu. Na ok. wiek monopol na handel goździkami trafiającymi z Moluków do Europy przejęli Portugalczycy, a po nich Holendrzy.