Ruch dangwai (dosłownie „poza partią”) – ruch polityczny w Republice Chińskiej (Tajwanie) w drugiej połowie lat 1970. i pierwszej lat 1980. Grupował (formalnie niezależnych) polityków opozycyjnych względem rządzącego Kuomintangu (KMT).
Geneza i historia Po porażkach na arenie międzynarodowej (utrata miejsca w ONZ w 1971, zerwanie stosunków dyplomatycznych przez USA w 1979) kuomintangowski rząd Republiki Chińskiej starał się zyskać większą popularność wewnątrz kraju, dopuszczając szerszą grupę obywateli do udziału w polityce, nie ryzykując jednak oddania władzy. W Yuanie Ustawodawczym i Zgromadzeniu Narodowym zasiadali wciąż posłowie wybrani jeszcze w wyniku klęski w wojnie domowej z komunistami (1945–1949), po której rząd Republiki wycofał się na Tajwan. Miało to potwierdzać, że rząd w Tajpej jest legalnym reprezentantem całych Chin. Jedynie w przypadku śmierci posła, urządzano wybory uzupełniające wśród lokalnych kandydatów. W latach 70. XX w. dopuszczono do tych wyborów kandydatów spoza (wai) rządzącej partii (dang).
Kampanie polityczne aktywiści dangwai prowadzili przez bezpośredni kontakt z wyborcami np. podczas wieców. Wymuszał to brak dostępu do mediów, kontrolowanych przez władze i oddanych na użytek kampanii kandydatom partyjnym (KMT).