W 1929 powierzono mu obowiązki dowódcy batalionu w 27 Pułku Piechoty, które pełnił do marca 1932, gdy został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza pułku. Z dniem 15 sierpnia 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol na stanowisko komendanta. W 1938 przeniesiony w stan spoczynku. W rzeczywistości został zatrudniony na stanowisku kierownika agentury w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 wraz ze swoją jednostką internowany w Rumunii. Od 1941 więziony w niemieckich obozach jenieckich dla polskich oficerów.
Po wojnie przebywał w obozach dla przesiedleńców (dipisów). Od 1949 pracował w ośrodku wywiadowczym w Quackenbrück (od 1950 w Barkhausen), który podlegał naczelnym władzom RP na uchodźstwie. Od 1950 pod fałszywym nazwiskiem Johann Puk, przebywał w Berlinie Zachodnim, gdzie 23 lipca 1951 został zatrzymany przez Rosjan. W lutym 1952 przekazany władzom Polski Ludowej. 23 czerwca 1952 WSR w Warszawie pod przewodnictwem ppłk. M. Widaja skazał go na karę śmierci"Księga najwyższego wymiaru kary" w . Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Stracony 19 grudnia 1952 w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Dokładne miejsce pochówku było przez wiele lat nieznane.