Stosunki morfosyntaktyczne – system używany do odróżniania argumentów czasowników przechodnich i czasowników nieprzechodnich.
Typowe czasowniki przechodnie mają zazwyczaj dwa argumenty, określane terminami agens i patiens (a często nieprecyzyjnie – podmiot i dopełnienie). Typowe czasowniki nieprzechodnie mają jeden argument, określany terminem doznający (ang. experiencer); w języku polskim stosuje się tu powszechnie nazwę „podmiot zdania nieprzechodniego”.
Typologia W związku z powyższym wprowadzono podział języków na języki nominatywno-akuzatywne, języki nominatywno-absolutywne oraz języki ergatywno-absolutywne. Istnieją języki nienależące do żadnej z tych grup: Istnieją języki w ogóle nieodróżniające agensa, podmiotu zdania nieprzechodniego i patiensa. Australijskie języki wangkumara i kalaw lagaw ya używają oddzielnych przypadków dla każdej z tych trzech funkcji; przypadkami tymi są odpowiednio nominativus, intransitivus i absolutivus. Języki tego rodzaju określa się jako języki trójdzielne. Pewne języki irańskie, jak rushani, odróżniają tylko przypadki przechodni (transitivus) i nieprzechodni (intransitivus).