Chromatyka – w muzykologii zasada doboru dźwięków polegająca na dodawaniu do melodii i harmonii opartej na skali diatonicznej (siedmiodźwiękowej) dźwięków podwyższonych i obniżonych o pół tonu, gdy dźwięk sąsiadujący odległy jest o cały ton. W zapisie nutowym do podwyższenia i obniżania dźwięku służą znaki chromatyczne: krzyżyk, krzyżyk podwójny, bemol, bemol podwójny, kasownik. Skala diatoniczna z wprowadzonymi wszystkimi interwałami półtonowymi nazywa się skalą chromatyczną.
Chromatyka nie jest tym samym co dodekafonia, ponieważ skala chromatyczna nie jest tym samym co skala dwunastodźwiękowa. Obydwie posiadają ten sam materiał dźwiękowy, ale w pierwszej występuje tzw. ośrodek tonalny (stopień skali, wokół którego odbywa się ruch melodyczny), a w drugiej wszystkie stopnie skali są niezleżne od siebie i od toniki.
Chromatycznymi nazywane są instrumenty, w których naturalna skala została rozszerzona do chromatycznej. Przykładami są waltornia (z wentylami obrotowymi) i trąbka (z wentylami tłokowymi).