mały|kaligrafia arabska z nazwą sury An-Nas thumb|Recytacja arabska sury An-Nas () – zaliczana jest zwykle do wczesnych sur mekkańskich (ze względu na tematykę oraz formę literacką), choć tradycjoniści nie są co do tego zgodni, i w niektórych hadisach wiarygodnych zalicza się ją do sur medyńskich. Liczy 6 wersetów (ajatów), 80 liter (arab. ‘huruf’). W języku polskim jej tytuł oznacza: „Ludzie” (również „Ludzkość”, czy raczej „Rodzaj ludzki”). Jest to 114 oraz ostatnia sura Koranu.

Egzegeza Al-Mu’awwizatajn Niekiedy łączy się ją razem z poprzednią, 113 surą i określa obydwie jako „wzywające o schronienie” (arab. ‘mu’awwizatajn’ – ), od pierwszego wersetu sury 113, o treści: „Mów: szukam schronienia u Pana Jutrzenki” (, ), oraz paralelnego do pierwszego wersetu sury 114: „Mów: szukam schronienia u Pana ludzi” (, ). Abu Bakr Bajhaghi w “Dala'il an-nubuwwat” stwierdził, że nazwa „mu’awwizatajn” pochodzi stąd, iż obie te sury objawione zostały jednocześnie.