Od 1964 do około 1990 wzrost ruchu na rzecz krioniki był powolny. W tym okresie krionikom brakowało zaplecza medycznego, prawnego, filozoficznego i finansowego. Przyznanie się do popierania krioniki oznaczało ostracyzm towarzyski. Media i świadomość publiczna były przeciwne krionice. Sytuację pogarszała niepewność technologicznej poprawności własnych działań, kiedy krionicy zdani byli na własne umiejętności przy pierwszych krioprezerwacjach umierających bliskich osób. Krionika, w przeciwieństwie do panującego wówczas przekonania, była (i jest nadal) domeną klasy średniej. Korzystano głównie z usług zakładów pogrzebowych oraz sprzętu, który krionicy byli w stanie wyprodukować i obsłużyć sami. Dodatkowym problemem był niepewny status prawny krioniki i wciąż możliwa interwencja rządu.
Obecnie dzięki internetowi informacje o krionice są ogólnie dostępne, chociaż nadal wielką rolę w jej propagowaniu odgrywają kontakty osobiste.
Odznaczenia 3 października 2010 na Sympozjum "Applied Cryobiology – Scientific Symposium on Cryonics" w Goslar w Niemczech został mu przyznany Robert Ettinger Medal – For Outstanding Achievements for Cryonics (Medal Roberta Ettingera – Za Wybitne Zasługi dla Krioniki), który w jego imieniu odebrał obecny prezes Cryonics Institute, Ben Best.