picc.) – o połowę krótszy, o stroju o oktawę wyższym (od c2 lub d2 do c5 - najniższy dźwięk zależy od stopki); flet altowy (wł. flauto contralto, skrót: fl. c'alto) – o skali od f do f3.
Istnieją też inne rzadko używane odmiany fletu, stworzone w XX w.: flet dyszkantowy (ang. treble flute) in G (najniższy dźwięk: g1); flet sopranowy (ang. soprano flute) in Es (najniższy dźwięk: es1); flûte d'amour (zwany też fletem tenorowym; ang. tenor flute) in B lub A (najniższy dźwięk: b lub a); flet basowy in C (najniższy dźwięk: c); flet kontraltowy (ang. contra-alto flute) in G (najniższy dźwięk: G); flet kontrabasowy (ang. contrabass flute lub octobass flute) in C (najniższy dźwięk: C); flet subkontrabasowy lub subkontraltowy (ang. subcontrabass flute lub double contra-alto flute) in G (najniższy dźwięk: G1); flet sub-subkontrabasowy lub oktokontrabasowy (ang. double contrabass flute, także octocontrabass flute lub subcontrabass flute in C (najniższy dźwięk: C2); hyperbass flute in C (najniższy dźwięk: C3).
Współczesna holenderska flecistka Eva Kingma stworzyła i opatentowała system, umożliwiający uzyskiwanie na flecie ćwierćtonówEva Kingma and the quarter-tone flute - film na YouTube.