Z tego powodu był ukrywany przez matkę w różnych lokalizacjach miasta.

W latach 1946–1950 kontynuował naukę w Instytucie Muzycznym w Gliwicach. W tym mieście zdał maturę. W 1952 uzyskał dyplom ówczesnej Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej w KrakowiePaństwowa Szkoła Muzyczna II st. im. Władysława Żeleńskiego w Krakowie – 1945-2016, s. 221, wyd. PSM II st. im. W. Żeleńskiego w Krakowie, 2016. W latach 1950–1954 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, gdzie uczył się w klasie fortepianu u Henryka Sztompki i kompozycji u Stanisława Wiechowicza. W 1954 został wykreślony z listy studentów za wykonywanie muzyki jazzowej (w ramach założonej przez siebie grupy), która w ówczesnej komunistycznej Polsce była uznawana za „szkodliwy produkt imperializmu”.

Kariera W wieku 15 został sierotą, od tamtej pory pozostawał na własnym utrzymaniu; zarabiał, grając w orkiestrze tanecznej. W 1954 na zaproszenie Władysława Szpilmana rozpoczął pracę w rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie i założył Sekstet Organowy Polskiego Radia. W 1957 otrzymał pierwszą nagrodę na festiwalu pianistów jazzowych w Stuttgarcie jako pierwszy polski muzyk zza „żelaznej kurtyny”.