Starożytne Indie Według najbardziej rozpowszechnionego poglądu gromadzenie wiedzy językoznawczej rozpoczęło się w Indiach. W kraju tym dominowała empiryczna tradycja opisowa, a więc taka, która kładzie nacisk na opis konkretnych faktów językowych. Językoznawstwo pojawiło się w pierwszym tysiącleciu p.n.e. jako odpowiedź na konkretną potrzebę, to jest w celu tłumaczenia starożytnych tekstów religijnych, zawartych w księgach wiedzy, zwanych wedami. Niektóre z tych tekstów pochodziły z XV w. p.n.e.
Najstarsza znana gramatyka pochodzi z V–IV w. p.n.e. Jej autorem był Panini (dewanagari पाणिनि). Zawiera ona ok. 4 tysięcy reguł, czyli sutr. Szereg pojęć i definicji w niej użytych pozostaje aktualnych do dziś, np. rozróżnienie głoski i litery, precyzyjna klasyfikacja głosek, wykrycie i opis zasad kombinatoryki głosek, rozróżnianie pojęć takich jak fleksja i słowotwórstwo, morfologiczna struktura wyrazu, klasyfikacja części mowy.