Wysoczyzna Mińska jest zbudowana z piasków i żwirów – osadów lodowcowych i wodno-lodowcowych, nagromadzonych podczas co najmniej trzech zlodowaceń. Rzeźba wysoczyzny jest grzędowa i silnie pagórkowata. Najwyższe wzniesienia leżą w środkowej części: Góra Dzierżyńska (Święta) – 345 m n.p.m., Łysa – 342 m n.p.m. і Majak – 335 m n.p.m. Wysokości względne tych wzniesień w stosunku do sąsiednich dolin przekraczają 150 m.
Przez Wysoczyznę Mińską biegnie dział wód mórz Czarnego i Bałtyckiego. Rzeki spływające na północ i zachód (największe: Wilia, Serwecz, Dźwinasa, Ilia, Berezyna Zachodnia, Isłocz, Suła, Usa) są dopływami Niemna. Rzeki spływające na południe i wschód są dopływami Dniepru (Berezyna z rzekami Ponia, Tajna, Plisa, Świsłocz, Pnicz). Sztuczne zbiorniki wodne istnieją na Świsłoczy (Zasławski, Krynica, Drozdy), Bieczy i Pniczu (Wołkowyskim). W granicach Wysoczyzny Mińskiej przebiega główny kanał Wilejsko-Niemieńskiego Systemu Wodnego.
Na wysoczyźnie występują zasoby piasku, żwiru, gliny i wód podziemnych, w tym mineralnych.
Obszary leśne zajmują 10—20% terenów na południu і 40—50% na północy (bory sosnowe). Większa część bagien została osuszona. Około 50% powierzchni zajmują użytki rolne.