Jan Faustyn Łuba (ur. w XVI w., zm. w XVII w.) – polski szlachcic z Podlasia.
Życiorys Jan Faustyn Łuba był synem drobnego szlachcica podlaskiego, Dymitra Łuby i Maryny Łubowej. Jego ojciec był żołnierzem zaciężnym i uczestniczył w I Dymitriadzie. Zginął w Moskwie podczas rzezi obozu polskiego w 1606 roku. Chłopak podróżujący z ojcem został sierotą. Zaopiekował się nim Lew Sapieha, który zapewnił mu rentę oraz edukację.
Jan Łuba wychował się w monasterze św. Symeona Słupnika w Brześciu Litewskim. Nauczył się tam pisać i czytać w językach: polskim, ruskim i łacińskim. Miał też pobierać nauki na Akademii Wileńskiej. Gdy osiągnął pełnoletniość, pracował jako kancelista po różnych dworach i nauczyciel szlacheckiej młodzieży. Nie założył własnej rodziny, zamierzał bowiem w nieokreślonej przyszłości zostać duchownym i wstąpić do klasztoru.