Narcyz Łubnicki (ur. 19 lutego 1904 w Białymstoku, zm. 22 czerwca 1988 w Lublinie) – polski filozof, wieloletni pracownik Instytutu Filozofii UMCS.
Życiorys Studiował filozofię w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie (1920-1925) oraz w Paryskiej Sorbonie (1928-1929), uzyskując doktorat z filozofii (praca "Critique des elements fondamentaux de la doctrine kantienne" u Lalande'a w roku 1929). W 1929 powrócił do kraju podjął pracę w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Łodzi na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Logiki i Metodologii, a po nostryfikacji paryskiego doktoratu na Uniwersytecie Warszawskim w 1932 i opublikowaniu rozprawy habilitacyjnej (1934) na stanowisku „docenta w trakcie habilitacji”. Był prezesem łódzkiego oddziału towarzystwa filozoficznego Societas Spinozana Polonica (1930–1939). Okres okupacji spędził w Piotrkowie, Warszawie. Ścigany przez gestapo, opuścił w 1943 Warszawę, ukrywając się we wsi Kraszewo koło Lublina, uczestniczył w tajnym nauczaniu. Do Lublina przyjechał w lipcu 1944 roku w związku z planami powołania do życia uniwersytetu państwowego. Zajął się organizacją lektoratów, Katedry Filozofii oraz wstępną fazą tworzenia Biblioteki Głównej. W dniu 31 października 1944 roku otrzymał od Prezydium KRN nominację na profesora nadzwyczajnego UMCS, profesorem zwyczajnym został w roku 1960.