Historia Bernard Pyne Grenfell i Arthur Surridge Hunt odkryli rękopis w Oksyrynchos drugiego dnia wykopalisk (zima 1896-1897). Tekst rękopisu został opublikowany w pierwszym tomie The Oxyrhynchus Papyri w 1898 roku. Przekazany został Uniwersytetowi w Pennsylwanii ze względu na finansowanie wykopalisk. Przez trzy dekady uchodził za najstarszy fragment Nowego TestamentuA. Souter, The Text and the Canon of the New Testament London 1913, s. 19..

Grenfell i Hunt warianty tekstowe rękopisu uznali za mało istotne, a ograniczają się głównie do pisowni imion. Odkrywcy kodeksu skolacjonowali jego tekst przeciwko Textus receptus i przeciwko tekstowi Westcotta i Horta. Zauważyli, że reprezentuje ten sam typ tekstu co Kodeks Synajski i Watykański, bez jakichkolwiek naleciałości tekstu zachodniego i bizantyjskiego. Zazwyczaj jest zgodny z tymi dwoma kodeksami, gdy te są zgodne z sobą. Gdy się różnią papirus zasadniczo nie podąża za żadnym z nich, ale jest bliższy dla Kodeksu Watykańskiego, zwłaszcza przy transkrypcji imion. Tylko w jednym ważnym przypadku zgodny jest z Kodeksem Synajskim (του δε Ιησου Χριστου)B. P. Grenfell & A. S. Hunt, Oxyrhynchus Papyri I (London, 1898), s. 7..

Zobacz też lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu

Przypisy