W 1952 roku doszło do podziału Wydziału Elektromechanicznego na Wydział Elektryfikacji Górnictwa i Hutnictwa oraz Wydział Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa, od którego zaczyna się właściwa historia wydziału. Pierwszym dziekanem został prof. Maksymilian Szawłowski.
W skład nowego Wydziału weszły: Katedra i Zakład Maszyn Hutniczych (kierownik prof. Stanisław Zygmuntowicz), Katedra Maszyn i Urządzeń Górniczych z trzema zakładami (kierownik prof. ), Katedra Maszynoznawstwa z dwoma zakładami (kierownik prof. Edmund Chromiński), Katedra i Zakład Mechaniki Technicznej (kierownik prof. Mieczysław Damasiewicz), Katedra i Zakład Technologii Mechanicznej (kierownik prof. Witold Biernawski), Katedra i Zakład Wytrzymałości Materiałów (kierownik prof. Aleksander Lisowski).
Główną bazą dydaktyczną i naukową Wydziału został, oddany do użytku w 1953 roku, pawilon B−2 wraz z halą maszyn, a także przedwojenny budynek Laboratorium Maszynowego tzw. PKS.W pierwszym roku działalności na Wydziale Mechanizacji Górnictwa i Hutnictwa studiowały 403 osoby.