W kręgu Polonii nowojorskiej wiedział o tym bratersko bliski poecie Kazimierz Wierzyński, lecz też nieżyczliwi mu hipokryciJózef Kosiński: album rodzinne Jana Lechonia. Warszawa, Czytelnik, 1993; Roman Loth: Ostatnie dzieło Jana Lechonia. Wstęp do: Jan Lechoń: Dziennik. Tom I. Warszawa, PIW, 1982, s. 17–19. Głośno stawiano inną hipotezę, za wspomnieniami znajomego działacza socjalistycznego i niepodległościowego Adama Ciołkosza (który nie znał jednak życia osobistego Lechonia, mając z nim relacje tylko w ramach polonijnych debat politycznychZapis w dzienniku 18 XI 1953 (Dziennik, t. III, s. 252), że przyczyną samobójstwa była rozpacz z powodu komunistycznego zniewolenia Polski. Lechoń był konserwatystą oraz antykomunistą, a sytuacja Polski go przygnębiała. O samobójstwie Lechonia tak pisał Kazimierz Wierzyński:
W 1991 prochy poety ekshumowano z cmentarza Calvary w Queens w Nowym Jorku i pochowano na cmentarzu Leśnym w Laskach we wspólnym rodzinnym grobie wraz z rodzicami Władysławem i Marią Serafinowiczami. thumb|Grób Jana Lechonia na cmentarzu leśnym w Laskach
Twórczość Liryka