Zamek w Zabrzeży – średniowieczny zamek rycerski, który znajdował się we wsi Zabrzeż w powiecie nowosądeckim w województwie małopolskim. Na podstawie danych archeologicznych został zaklasyfikowany jako zamek.
Historia W miejscu, gdzie znajdowało się wcześniej grodzisko z epoki łużyckiej, po XIII wieku zbudowano niewielki zamek obronny. Pierwsza wzmianka o wsi Zabrzeż pochodzi z 1312 roku, gdy Anna, przełożona klasztoru klarysek ze Starego Sącza, przywróciła sołtysostwo Zabrzeży Klemensowi, synowi Swarcona, który je otrzymał od świętej Kingi, żony Bolesława Wstydliwego. W 1358 roku Konstancja, także przełożona starosądeckich klarysek, sprzedała sołtysostwo Zabrzeży za dziesięć grzywien braciom Pawłowi, Piotrowi i Janowi, dodając do sołtysostwa przysiółek BoczówW Słowniku geograficznym Królestwa polskiego i innych krajów słowiańskich miejscowość występuje pod nazwą „Zabrzeź”. W średniowieczu sołtysem wsi mógł być szlachcic. Zamek na Babiej Górze mógł być rezydencją rycerzy, którzy pełnili funkcję sołtysów Zabrzeży, nie ma na to jednak żadnych dowodów.
Okoliczności zniszczenia zamku nie są znane. Według relacji mieszkańców miejscowości zebranych w latach 60. i 70. XX wieku fragmenty murów zamkowych były widoczne na szczycie Babiej Góry jeszcze przed I wojną światową.