Organizowane przez wysłanników TDP (tzw. emisariuszy) w latach trzydziestych XIX w. spiski i próby powstańcze zostały rozbite przez władze rosyjskie. TDP zorganizowano w sekcje terytorialne. Centralną była paryska, potem poitierska. Na czele TDP od 1836 r. stała Centralizacja; ważniejsze kwestie poddawano pod ogólną dyskusję. Pierwszy program TDP został ogłoszony w tzw. „Małym Manifeście” 17 marca 1832 przez grupę założycieli z Tadeuszem Krępowieckim i Aleksandrem Pułaskim na czele, o wyraźnych tendencjach internacjonalistycznych, mówił o „wspólnej dla wszystkich ziemi i jej owocach”. W swym programowym manifeście TDP głosiło, iż powstanie listopadowe upadło, gdyż nie odwołało się do ludu. Przyszła walka Polaków o wolność winna być powstaniem ludowym, rewolucją narodową i społeczną. A przyszła Polska będzie demokratyczną republiką, która pogrzebie przywileje stanowe, podział na bogaczy i nędzarzy, ziemia i wszelkie dobro należeć będą do ogółu pracujących obywateli. Te hasła i dążenia wypisano i na sztandarze Towarzystwa. Dla przeciwstawienia się emigracyjnemu stronnictwu konserwatywnemu, skupionemu wokół księcia Czartoryskiego, które używało za swe godło orła białego w koronie - na sztandarze TDP wyhaftowano białego orła bez korony, na biało czerwonym tle.