mały|240px|Polichromia thumb|240px|Empora organowa Klasztor Franciszkanów w Wieluniu – franciszkański dom zakonny, wchodzący w skład prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce, na terenie archidiecezji częstochowskiej, w województwie łódzkim, w Wieluniu, przy ul. Reformackiej.
Historia Fundacja pochodząca z 1629, początkowo należąca do wielkopolskiej prowincji reformatów św. Antoniego. Jej fundatorami byli: Marcin Wierusz Kowalski, Paweł Niewęgłowski i ks. Franciszek Frakstyn. Klasztor był wznoszony w latach 1629–1634. W latach 1645–1653 klasztor był schronieniem zakonników irlandzkich, uchodzących ze swego kraju przed prześladowaniem religijnym. W 1655 roku Szwedzi splądrowali zespół klasztorny, w latach 1662–1800 w zakonie działało wyższe seminarium duchowne. W latach 1737–1754 klasztor rozbudowano do dzisiejszych rozmiarów.
W 1864 został skasowany ukazem carskim za zaangażowanie zakonników w powstaniu styczniowym. W 1921 ponownie objęty przez zakon i wrocławską prowincję św. Jadwigi. W 1923 wszedł w skład odrodzonej prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce. W okresie międzywojennym pełnił funkcję nowicjatu.