Jusuf ibn Taszfin (arab. يوسف بن تاشفين, ur. 1009, zm. 2 września 1106) – władca Maroka z dynastii Almorawidów.
Życiorys Jusuf ibn Taszfin był stryjem przywódcy Almorawidów Abu Bakra ibn Umara i otrzymał od niego władzę w Maroku w 1070 roku, gdy sam Abu Bakr wyjechał tłumić powstanie plemion na Saharze. Jusuf wykorzystał nieobecność Abu Bakra do organizacji własnej administracji w kraju i budowy wojska najemnego. Kiedy Abu Bakr wrócił do kraju w 1073 roku, zrezygnował z walki o władzę i wycofał się z powrotem na Saharę. Jusuf ibn Taszfin stał się w ten sposób założycielem dynastii Taszfinidów, przewodzących Almorawidom aż do 1147 roku.
W kolejnych latach Jusuf podbił plemiona Miknasa i Magrawa, w 1075 roku zajął Fez, w 1077 Tanger, a w 1083 Ceutę. W 1081 roku panował już nad całą zachodnią Algierią aż do Algieru, jednak w 1082 roku jego marsz na wschód powstrzymali Hammadydzi przy wsparciu Banu Hilal.