Dżawhar as-Sikilli, Dżawhar Sycylijczyk, arab. جوهر الصقلي, zwany również ar-Rumi – dosłownie Rzymianinponieważ w arabskiej literaturze średniowiecznej nie odróżniano Bizantyjczyków od Rzymian (ur. ok. 928-930, zm. 992) – najważniejszy dowódca w historii dynastii Fatymidów. Przewodził podbojowi Afryki Północnej, a następnie Egiptu, założył miasto Kair i słynny Meczet Al-Azhar.
Życiorys Pochodzenie i wczesna kariera Dżawhar był zhellenizowanym mieszkańcem Sycylii, gdzie jego rodzina mieszkała od wieków. Według innej wersji pochodził z Dalmacji. Został wzięty do niewoli i w taki sposób trafił do Afryki Północnej. Ze względu na bystry umysł odesłano go kalifowi Isma'ilowi al-Mansurowi (946-953). Za panowania syna Isma'ila al-Mansura, kalifa Al-Mu'izza (953-975), został wyzwolony i objął stanowisko osobistego sekretarza kalifa. Wkrótce został wezyrem i głównodowodzącym armii Fatymidów. Pełniąc tę funkcję podjął na nowo ekspansję Fatymidów i wraz ze sprzymierzonymi Zirydami podbił północ obecnego Maroka z Fezem, dochodząc do wybrzeży Atlantyku. Umajjadzi ze stolicą w Kordowie zachowali na wybrzeżu północnoafrykańskim jedynie miasta Ceuta (arab. Sebta od łac. septem = siedem) i Tanger (arab.