W 1919 był jednym z przywódców buntu floty francuskiej w Odessie, uczestniczącej w interwencji francuskiej w rosyjskiej wojnie domowej. Został za ten czyn skazany na 20 lat przymusowych robót, zyskując równocześnie ogromną popularność w środowiskach radykalnej lewicy (m.in. honorowy wybrany do Moskiewskiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich).
Działalność w PCF thumb|Wystąpienie Marty'ego (1922 rok) Po ułaskawieniu w 1923 wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej (PCF), trafiając już rok później do jej komitetu centralnego. W tym samym roku został deputowanym z departamentu Seine-et-Oise. Wsławił się obroną Cheikou Cissé, żołnierza 4 pułku strzelców senegalskich, skazanego na deportację do Nowej Kaledonii za działalność antykolonialistyczną.
W 1927 trafił do więzienia za działalność w ruchu antywojennym. W 1931 został jednym z reprezentantów francuskiej sekcji Kominternu; od 1935 zasiadał w jego sekretariacie i stałym prezydium. Wcześniej, w 1932 został członkiem Biura Politycznego PCF.