Tel Chaj (hebr. תל חי; ang. Tel Hai; pol. Wzgórze Życia) – nieistniejąca już żydowska osada, która została założona w 1905 roku w Palestynie, będącej wówczas częścią Imperium Osmańskiego. Została zniszczona 1 marca 1920 roku w wyniku ataku libańskich Beduinów. Obecnie jako historyczne miejsce jest częścią kibucu Kefar Giladi.
Położenie thumb|left|160px|Mapa pokazująca położenie Tel Chaj w 1946 r. Osada Tel Chaj była położona w północno-zachodnim skraju Doliny Hula w Górnej Galilei. Leżała na wysokości 240 metrów n.p.m. u podnóża Gór Naftali, które wyznaczają granicę z Libanem. Zbocza gór są częściowo porośnięte lasamiOpis na podstawie map Google..
Historia W 1893 roku Baron Edmond James de Rothschild poprzez Żydowskie Stowarzyszenie Kolonizacyjne zakupił w tej okolicy około 13 tys. ha ziemi. Większość tych gruntów (około 10 tys. ha) przypisano do powstałego w 1896 roku żydowskiego moszawu Am Segula (obecnie Metulla). Część gruntów pozostała jednak niezagospodarowana, i w 1905 roku grupa sześciu pionierów utworzyła osadę Tel Chaj. Tymi osadnikami byli: Eliasz Eliowicz, Meir Szwarc, Fajbisz Goldberg, Zachariasz Hiotmn, Jesse Hiotmn i Meir Friedman. Ten ostatni opuścił osadę po dwóch miesiącach i przeniósł się niżej do doliny, gdzie uprawiał bawełnę.