Jan Gauze (ur. 8 lutego 1887 w Ostrowi Mazowieckiej, zm. 23 marca 1985 w Szczytnie) – polski lekarz, pionier powojennej polskiej służby zdrowia na Warmii i Mazurach.
Życiorys Był synem Władysława i Józefy z Rutkowskich. W 1905 r., za udział w strajku szkolnym, został usunięty z gimnazjum w Łomży i naukę kontynuował w Carskim Siole; tamtejsze gimnazjum ukończył w 1908 r. Studia medyczne odbył na uniwersytecie w Kijowie. Po uzyskaniu absolutorium (1914) wcielony został do armii rosyjskiej i odbywał kampanie I wojny światowej w szeregach 258 pułku piechoty (jako młodszy lekarz) oraz 65 Dywizji Piechoty (lekarz sztabu polowego). W 1918 r. uzyskał dyplom lekarza i pracował jako młodszy asystent Kliniki Chorób Wewnętrznych uczelni kijowskiej.
W 1919 r. powrócił do Polski i rychło powierzono mu obowiązki dyrektora Szpitala Epidemicznego w Zelwie. W 1924 r. na Uniwersytecie Warszawskim nostryfikował swój dyplom z Kijowa. W 1925 r. przeniósł się do Zaręb Kościelnych koło rodzinnej Ostrowi Mazowieckiej i do wybuchu II wojny światowej pracował jako internista w Kasie Chorych. Po wybuchu wojny zorganizował w Zarębach szpital i prowadził go także po wkroczeniu Armii Czerwonej;