Ballada f-moll op. 52 – czwarta i ostatnia ballada na fortepian skomponowana przez Fryderyka Chopina. Powstała w latach 1842–1843.
Historia thumb|Fragment rękopisu ze zbiorów Biblioteki Bodlejańskiej 7 maja 1842 roku Chopin wyjechał z George Sand do Nohant, gdzie przebywali do 27 września. Jedynie 30 lipca wrócili do Paryża na dziesięć dni w celu wynajęcia mieszkań przy . Podczas lata Chopin pracował nad kompozycjami z opusów 50–54. Nie są znane szczegółowe źródła dotyczące prac nad tymi utworami. W grudniu Chopin zaproponował niemieckiej firmie Breitkopf & Härtel wydanie przyszłych op. 52–54. Balladę f-moll autor wycenił na 600 franków. Informował również o nowym impromptu Ges-dur. Ukazało się ono najwcześniej, jako op. 51. Okres od 22 maja do 28 października 1843 r. Chopin ponownie spędził w Nohant, pojawiając się 13–17 sierpnia w Paryżu, gdzie prawdopodobnie przekazał wydawcy Maurice'owi Schlesingerowi rękopisy op. 52–54. 15 października wysłał bankierowi kopie tych utworów, przeznaczone dla londyńskiej firmy Wessel & Stapleton. Tego samego dnia Chopin wysłał rękopisy op. 52–54 do Lipska. Począwszy od opusu 50 Chopin samodzielnie przygotowywał kopie dla wydawców.