Miroslav Holub (ur. 13 września 1923 w Pilźnie, zm. 14 czerwca 1998 w Pradze) – czeski poeta, eseista i tłumacz.
Życie Urodził się w rodzinie prawnika i gimnazjalnej nauczycielki języków obcych. Do szkoły podstawowej i gimnazjum klasycznego uczęszczał w rodzinnym mieście. Maturę zdał w roku 1942. Do końca wojny zmuszony był przez okupanta, który zamknął czeskie uczelnie wyższe, pracować jako robotnik. Po wojnie mógł kontynuować edukację. Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Karola w Pradze (1953), był wybitnym immunologiem, autorem kilku książek z tej dziedziny, jak również wielu drobniejszych prac publikowanych w czeskich i zagranicznych czasopismach fachowych. Motywy medyczne i biologiczne już od pierwszego tomu często pojawiają się w jego wierszach. Debiutował w roku 1947 pod patronatem Kamila Bednářa, będąc członkiem grupy „Ohnice” (Łopuch), odwołującej się do filozofii egzystencjalistycznej. Rozgłos zyskał w drugiej połowie lat pięćdziesiątych jako jeden z poetów skupionych wokół pisma „Květen” (Maj), które wychodziło od września 1955 do czerwca 1959 roku. Był wówczas wyznawcą programu „poezji dnia powszedniego”, stanowiącego reakcję na postulaty i praktykę literacką socrealizmu z jego patosem, ideologicznymi frazesami, obowiązkowym optymizmem i pogardą dla jednostki.