Już w 1916 roku przewidziano wyposażenie krążowników typu Admirał Nachimow w dwa wodnosamoloty rozpoznawcze Tellier, przenoszone na platformie za drugim kominem i spuszczane na wodę dźwigami. Na etapie budowy „Czerwona Ukraina” została wyposażona w tym celu w masywne dźwigi za drugim kominem (o odmiennej konstrukcji, niż zamontowane później na „Krasnym Krymie”), modyfikowane podczas dalszej służby. Przenoszono początkowo 2-3 wodnosamoloty pływakowe MU-1 (Avro 504), a od roku 1930 dwie łodzie latające KR-1 (Heinkel HD.55). Testowane były także wodnosamoloty Junkers Ju 20, lecz okazały się zbyt duże. W związku z wycofaniem wodnosamolotów KR-1 w 1939 roku, na przełomie lat 30. i 40. zdjęto przestarzałe wyposażenie lotnicze, razem z dźwigami.
Główny burtowy pas pancerny na linii wodnej ciągnął się na większości długości okrętu i miał grubość 75 mm i wysokość 2,1 m, wykonany był z cementowanej stali Kruppa. Nad nim rozciągał się górny pas, grubości 25 mm, wysokości 2,25 m, na całej długości kadłuba. Dolny pokład (na wysokości górnej krawędzi głównego pasa pancernego) miał grubość 20 mm, górny pokład miał również grubość 20 mm. Maszyna sterowa była przykryta pancerzem 25 mm. Na rufie była poprzeczna gródź pancerna grubości 50 mm.