II Rzeczpospolita Ustawa o stanie wyjątkowym z 22 lutego 1937 r.Dz.U. 1937 r. nr 17, poz. 108. w art. 3 dozwalała administracji ogólnej wobec osób, zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi lub porządkowi publicznemuRozporządzenie z 17 czerwca 1934 r. w sprawie osób zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi i porządkowi publicznemu (Dz.U. 1934 r. nr 50, poz. 473) wprowadzało wobec takich osób przymusowe umieszczenie (na czas oznaczony, lecz z możliwością przedłużania, przy tym bez odwołania) w miejscach odosobnienia nie przeznaczonych dla skazanych lub aresztowanych. Orzekane przez sędziego śledczego na wniosek administracji przymusowe umieszczenie nie było aresztem śledczym ani orzeczoną karą, odpowiadało instytucji internowania, lecz bez ogłaszania stanu wyjątkowego. Naruszało to Konstytucję z 1921, której art. 124 dozwalał na zawieszanie wolności osobistej tylko w czasie wojny lub stanu wyjątkowego. na samoistne prawo (tzn. bez nakazu sądowego) dokonywania rewizji osobistych, zatrzymywanie w ciągu 8 dni (zamiast 48 godzin), stosowanie w sprawach karnych administracyjnych aresztu tymczasowego do 2 miesięcy (zamiast 14 dni)Art. 8 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnym (Dz.U. Nr. 38, poz.