Antoni Arasmus (ur. 21 lutego 1894 w Skórczu, zm. 27 października 1939 w lesie koło Kartuz) – polski duchowny rzymskokatolicki, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Był synem Jakuba i Marianny z domu Resmer. Od 1908 przez trzy lata uczył się w Collegium Marianum w Pelplinie, a później w gimnazjum w Wałczu. Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1924, kończąc studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie.
Pracę zawodową rozpoczął jako wikariusz w Lubichowie, a następnie powierzono mu opiekę nad nowo powstałym kościołem pod wezwaniem św. Józefa Oblubieńca (parafia Kasparus), którego budowę prowadził (1927).
Wybuch II wojny światowej zastał go w parafii Kiełpino, w której założył Sodalicję Mariańską i rozwinął Żywy Różaniec. Aresztowany we wrześniu 1939, został zwolniony na interwencję znajomego miejscowego Niemca. Początkowo ukrywał się, ale w każdą niedzielę odprawiał w swojej parafii mszę świętą. Po upływie czterech tygodni powrócił do stałego miejsca zamieszkania i 27 października został powtórnie aresztowany. Po przesłuchaniu w Kartuzach został wywieziony do lasu, zamordowany i tam pogrzebany. Ekshumacja przeprowadzona w 1945 ujawniła, że miał połamane przez oprawców kończyny.