Pod koniec lat 30. Wernher von Braun badał możliwość instalowania silników rakietowych na paliwo ciekłe w samolotach. Heinkel stał się entuzjastą takiego rozwiązania i dostarczał do ośrodka doświadczalnego w Peenemünde swoje konstrukcje do badań, m.in. He 72 i dwa egzemplarze He 112. W 1937 jeden z takich samolotów odbył lot mieszany: samolot wystartował używając silnika spalinowego, a potem leciał napędzany tylko silnikiem rakietowym. W tym samym czasie Hellmuth Walter eksperymentował z silnikami rakietowymi wykorzystującymi nadtlenek wodoru. Konstrukcje takie okazały się lekkie, proste i nadające się do instalacji w aerodynach. He 176 powstał w celu sprawdzenia jednego z jego silników.
He 176 był małym, prostym, niemal całkowicie drewnianym samolotem. Do jego zalet należał nowoczesny, całkowicie zamknięty kokpit; jednoelementowy przezroczysty nos bez łączeń, przez który było widać orczyk. Podwozie o konstrukcji mieszanej, klasyczno-trzypunktowe. Koła główne i ogonowe, chowane.
Samolot miał unikatową wówczas funkcję katapultowania. Nos samolotu mógł zostać odrzucony za pomocą siły sprężonego powietrza. Siła potrzebna do odrzucenia redukowana była przez spadochron pomocniczy.