Katedra i kapituła katedralna były uposażone licznymi prebendami z okolicznych dworów i wsi, przeważnie ze Stormarn. Członkowie kapituły wywodzili się przeważnie z holsztyńskiej szlachty lub z hamburskich warstw rządzących.
W 964 przybył do hamburskiej katedry zdetronizowany, zdegradowany do rangi diakona i zesłany na tu wygnanie papież Benedykt V. Papież zmarł wkrótce w katedrze, a w 988 jego doczesne szczątki zostały zabrane do Rzymu. W katedrze znajdował się jednak aż do jej wyburzenia jego cenotaf.
Po 1245 wzniesiono trzynawową bazylikę, którą konsekrowano 18 czerwca 1329. Pod koniec stulecia poszerzono katedrę o dwie dodatkowe nawy i zmieniono założenie na gotycki kościół halowy. Ta budowla przetrwała zasadniczo aż do jej wyburzenia w 1806. W 1443 wieża katedralna została zwieńczona szpiczastym hełmem. Na początku XVI w. doszła do tego szersza hala. Zamykała ona krużganek od północy i została po raz pierwszy wymieniona w 1520 jako Nige Gebuwte (niem. Neues Gebäude – nowy budynek). Służyła prawdopodobnie jako sala do wygłaszania kazań. Później budowla ta otrzymała nazwę Schappendom – dosł. szafiasta katedra, od szaf (dolnoniem. Schappen), które hamburscy stolarze w niej wystawiali;