thumb|Zasada dopasowania za pomocą pojedynczego stroika thumb|Oscylator z akustyczną falą powierzchniową zrealizowany w technice linii długich (tu niesymetrycznych linii paskowych). Widoczne dwa stroiki: krótszy rozwarty na końcu realizujący dopasowanie i dłuższy zwarty na końcu pełniący rolę filtru Stroik () - odcinek linii transmisyjnej zwarty lub rozwarty na końcu i równolegle dołączony do obwodu. Zadaniem stroika jest przetransformowanie końcowego zwarcia lub rozwarcia na odpowiednią wartość susceptancji (reaktancji), która w miejscu jego dołączenia jest wnoszona do obwodu.
Przykład zastosowania stroika widoczny jest na rysunku obok. Zespolona impedancja obciążenia w odpowiedniej odległości l (po przetransformowaniu z płaszczyzny A do płaszczyzny B) „widziana” jest jako impedancja z częścią rzeczywistą równą impedancji charakterystycznej linii R=Z0 (zwykle rzeczywistej). W tym miejscu realizacja dopasowania wymaga jedynie kompensacji reaktancji (części urojonej impedancji), którą osiąga się za pomocą stroika wnoszącego do obwodu reaktancję przeciwną. Z uwagi na równoległe włączanie stroika, dla wygody opisu, częściej stosuje się konwencję odwrotności reaktancji i impedancji tj.