Jeżeli władze kościelne tego nie zrobią, to zrobimy sami na ich koszt."
Najsilniejsza dewastacja cmentarzy poprzez zamalowywanie czarną smolistą farbą niemieckojęzycznych inskrypcji miała miejsce w połowie roku 1946. Wówczas na posiedzeniu MRN jeden z radnych potwierdził fakt zamalowywania napisów, dodając, że "zrobiono to jednak w tak ohydny sposób, że urąga to wszelkim wymogom estetyki" (Nie sprecyzowano, o który bielski cmentarz chodzi, jednak nekropolia przy Piłsudskiego nosi do dziś bardzo wyraźne ślady ówczesnego działania). Wówczas jednak tylko część nagrobków została zniszczona, o czym świadczy uchwała z sierpnia 1947 r. zalecająca "interwencję u odnośnych władz" w sprawie całkowitego usunięcia napisów niemieckich. Jednocześnie wielu krytycznie nastawionych do antyniemieckiej akcji mieszkańców celowo ozdabiało nagrobki kwiatami i zniczami, stwarzając wrażenie opieki nad nimi. Działo się tak, bowiem parafia miała "zezwolenie na usunięcie wszystkich tych pomników, które nie posiadają właścicieli, i nie chciano się spotkać w żadnym wypadku z tym zarzutem, że usunięcie zostało dokonane w radykalny sposób".