fortalitium Schaflari).
Zamek popadł w ruinę w pierwszej połowie XVI wieku; według niektórych źródeł był w zupełnej ruinie już przed 1505 rokiem.
Około połowy XIX w., gdy szybko zaczęła się rozwijać turystyka tatrzańska, szaflarska Skałka stała się swego rodzaju atrakcją, odwiedzaną przez turystów, ciągnących góralskimi furkami z Krakowa do Zakopanego. W 1857 r. odwiedziła ją m. in. Maria Steczkowska, która rok później w „Obrazkach z podróży do Tatrów i Pienin” pisała: Po drugiéj stronie drogi wznosi się samotna dosyć wyniosła skała, od drogi zupełnie prostopadła, z drugiéj strony położysta i ślicznym gaikiem odziana; na samym wierzchołku stoi murowana altana. Piękną tę skałę zowią tutaj Skałką (...). Prowadzi na nią wygodna, widać umyślnie zrobiona droga, obsadzona gęstemi krzewami, wśród których rośnie mnóstwo ziół aromatyczną wonią napełniających powietrze. Dosyć obszerny wierzchołek Skałki ogrodzony jest nakształt muru ułożonemi kamieniami (...). Altana zupełnie teraz zaniedbana, stoi otworem;