thumb|240px|Grób Jerzego Łozińskiego na cmentarzu Powązkowskim Jerzy Zygmunt Łoziński (ur. 20 kwietnia 1925 w Warszawie, zm. 13 grudnia 1996 tamże) – polski historyk sztuki specjalizujący się w historii polskiej sztuki nowożytnej
Życiorys Do wybuchu II wojny światowej uczęszczał do III Męskiego Gimnazjum Miejskiego im. Hugona Kołłątaja w Warszawie. Maturę zdał na tajnych kompletach w 1943 roku. Studiował również na warszawskich tajnych uczelniach: Uniwersytecie Ziem Zachodnich (filozofię) oraz Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Aresztowany w 1944 roku przebywał na Pawiaku oraz w obozie koncentracyjnym Stutthof.
Po wojnie kontynuował studia w zakresie historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (1946–1948) oraz Uniwersytecie Warszawskim (1948–1951), gdzie jego wykładowcami byli Stanisław Lorentz, Władysław Tomkiewicz i Juliusz Starzyński.
W latach 1950–1952 pracował w Centralnym Biurze Inwentaryzacji Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków, następnie w Instytucie Sztuki PAN, gdzie w latach 1957–1987 kierował Zakładem Inwentaryzacji Zabytków.