Księga Sofoniasza (hebr. צפניה Cefanja) – jedna z ksiąg Pisma Świętego, znajdująca się wśród ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła dziewiątą część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.
Księga powstała w VII wieku p.n.e. podczas rządów króla Jozjasza. Jej tematem jest nadchodzący „dzień gniewu Pańskiego”, który miał dotknąć Jerozolimę i narody pogańskie. Przetrwają tylko ubodzy i pokorni, ufający Bogu. Księga Sofoniasza jako pierwsza podejmuje ideę ubóstwa jako wartości religijnej.
Autorstwo księgi thumb|Sofoniasz nauczający ludzi, ilustracja z XVI wieku
Autorem księgi jest Sofoniasz (hebr. Cefan-jah oznacza „oby Jahwe odsłonił”), imię proroka pojawia się w nagłówku księgi.
Jako jedyna księga prorocka, Księga Sofoniasza zawiera szczegółową genealogię autora. Był on synem Kusziego (ew. Kuszyty), a jego przodkami byli Gedaliasz, Amariasz i Ezechiasz (So 1,1). Kuszyci oznaczali mieszkańców terytorium Etopii, a więc tak długa lista przodków mogła sugerować, że autor nie był sam Hebrajczykiem czystej krwi, miał jednak hebrajskie pochodzenie.