Z kolei przyjęcie postawy horyzontalnej pozwala lepiej zrozumieć wiele aspektów rąk i obręczy miednicznej. Dla przykładu względnie nieruchawa dłoń o trzech środkowych palcach zgrupowanych razem, zakończonych kopytkowatymi paliczkami, o zdolności do przeprostu wskazuje na przystosowania do dźwigania ciężaru ciała. Względnie mało ruchomy jest również nadgarstek. Zarówno ręce, jak i ramiona cechują się solidną budową. Wszystkie te cechy wskazują na czworonożność.
Co więcej, wydaje się, że iguanodon stawał się coraz bardziej czworonożny z wiekiem, gdy przybierał na wadze. Młodociany I. bernissartensis miał ręce krótsze niż osobniki dorosłe, stanowiły one 60% długości kończyn tylnych, gdy u dorosłych zwierząt proporcja ta wynosiła 70%. Spacerując na czterech łapach, ornitopod trzymał dłonie ksobnie, co ukazują ślady i anatomia rąk i dłoni tego rodzaju. Trójpalczasta stopa ornitopoda była względnie długa. Gdy chodził, opierał się na palcach kończyn górnych i dolnych. Maksymalną prędkość dinozaura szacuje się na 24 km/h w przypadku dwunożności. Na czterech łapach iguanodon galopował jak koń. upright|thumb|Przypisywane iguanodonowi ślady ze Svalbardu