W latach 30. XX wieku Japończycy uznali ten rodzaj ataku za skuteczny podczas wojny z Chinami. Stało się to przyjętą taktyką wojskową w Cesarskiej Armii Japońskiej, gdzie liczebnie słabsze siły japońskie, wykorzystując swoje lepsze wyszkolenie i bagnety, były w stanie pokonać liczebniejsze siły chińskie. Japończycy nie mieli tutaj do czynienia ze zmasowaną bronią automatyczną, ale raczej z chińskim karabinem powtarzalnym, który nie mógł strzelać tak szybko jak karabin maszynowy.
II wojna światowa W okresie II wojny światowej militarystyczny rząd japoński rozpowszechniał propagandę, która idealizowała ataki samobójcze, wykorzystując jedną z cnót bushidō jako podstawę kampanii wojennych. Rząd japoński przedstawił wojnę jako oczyszczającą, a śmierć zdefiniował jako obowiązek.
Podczas amerykańskiego rajdu na atol Makin w sierpniu 1942 roku, amerykańscy marines zauważyli i zabili japońskie załogi stanowisk karabinów maszynowych. Następnie Japończycy przypuścili atak banzai z bagnetami i mieczami, ale zostali zatrzymani przez amerykańską siłę ognia. Schemat powtarzał się w kolejnych atakach z podobnymi skutkami.