Dorobek naukowy oraz wyniki w kształceniu kadr naukowych uzasadniły przyznanie w 1971 tytułu naukowego profesora nadzwyczajnego nauk technicznych. Specjalizował się w teorii niezawodności. W początkowym okresie swej działalności naukowej koncentrował się nad zagadnieniami niezawodności lamp elektronowych, przechodząc stopniowo do ogólniejszych zagadnień teorii niezawodności, głównie w statystycznym jej ujęciu. Dorobek naukowy obejmuje ponad 80 publikacji w różnych czasopismach krajowych i zagranicznych, autorstwo 2 książek, współautorstwo 4 książek i wielu skryptów. Obok działalności naukowo-badawczej prowadził także działalność dydaktyczną. W latach 1957–1962 wykładał na Politechnice Wrocławskiej, a w latach 1959–1976 na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu karaimskim przy ulicy Redutowej 34.