Ludwig Iselin (ur. 2 lipca 1559 w Bazylei, zm. 20 grudnia 1612 tamże) – bazylejski uczony.

Życie Był synem Johanna Ulricha Iselina i Faustiny Amerbach. Ojciec zmarł w czasie zarazy w 1564, młody Ludwig wychowywał się więc u wuja, Basiliusa Amerbacha (młodszego).

Studiował w Genewie u sławnego teologa kalwinistycznego Teodora Bezy (1581), następnie w Bourges u Jacobusa Cujaciusa (1582) i w Padwie (1586). W czasie studiów w Padwie zwiedzał Włochy – Florencję, Rzym i Wenecję.

Po studiach we Włoszech powrócił do Bazylei, gdzie w 1589 uzyskał tytuł doktora obojga praw i został syndykiem miejskim (Stadtsyndikus). W 1610 uzyskał tytuł profesora prawa rzymskiego. W latach 1597–1598 i 1607-1608 był rektorem Uniwersytetu Bazylejskiego.

Poślubił Annę Ryhiner, córkę Emanuela Ryhinera. Miał siedmioro dzieci, sześcioro z nich zmarło w czasie zarazy w latach 1610-1611. Sam zmarł w młodym wieku niedługo później, 2 grudnia 1612.

Dziedzictwo Ludwig Iselin jest autorem wielu dzieł, w tym pamiętników. Większość z nich nie została jednak do dziś wydana.