Około III wieku p.n.e. ludy koczownicze północy rozpoczęły migracje i podboje, a Chińczycy przeciwko tym najazdom rozpoczęli budowę Wielkiego Muru Chińskiego (od 214 roku p.n.e.). Źródła chińskie nadają tym plemionom nazwę Hiung-nu (Xiongnu) a historycy identyfikują je z Hunami. Przypuszczalnie w skład tych plemion wchodziły również plemiona tureckie.

thumb|Kaganat Staroturecki

Od IV w. n.e. rozpoczęły się wędrówki w kierunku zachodnim. Bumyn w połowie VI w. n.e. założył na Ałtaju pierwsze państwo tureckie – tak zwany kaganat staroturecki. Sięgało ono od Mongolii do Morza Czarnego i utrzymywało bliskie stosunki z Chinami. W 582 roku państwo orchońskie podzieliło się na dwie części: zachodnią i wschodnią. Oba państwa upadły w połowie VII w., dostając się pod panowanie Chin. W latach 679–682 Elterisz wyswobodził się spod panowania chińskiego i założył drugie państwo Turków orchońskich. Turków tych nazywamy również Praturkami, Turkami niebieskimi. Od okolicznych ludów przejęli oni manicheizm, a od chrześcijan syryjskich pismo, zwane odtąd ujgurskim. Wyparło ono dotychczas używane pismo starotureckie (runiczne). Zachodni człon byłego państwa tureckiego uległ rozbiciu przez napierające plemiona Karłuków.