Mesud I założył stolicę w Konyi i przybrał tytuł sułtana rumijskiego, uważając się za spadkobiercę państwa bizantyńskiego (rumi = bizantyńczyk). Pomyślnie rozwijał się handel, głównie z Włochami. Władcy rozwinęli swoją administrację w oparciu o zastane formy bizantyńskie: przy boku wezyrów, na prowincji gubernatorów, dowódców wojskowych, poborców podatkowych. Tworzył wówczas jeden z najwybitniejszych poetów i mistyków: Calaleddin Rumi – Mevlana (1207-1273). Językiem urzędowym był arabski oraz perski, ale pewną rolę odgrywał również turecki pisany alfabetem arabskim. Z tego okresu pochodzą dwa bractwa religijne – mevlevi (założone przez Calaleddina Rumiego) oraz bektaşi. Wewnątrz państwa trwały spory i walki o władzę. W 1241 roku wybuchło powstanie Baba Ishaka, ale upadek państwa nastąpił pod wpływem ataków mongolskich – w bitwie pod Köse Daġ Seldżucy ponieśli klęskę. Kraj został podzielony na dwie części, wyodrębniło się Księstwo Karaman. Nominalnie sułtan konijski był jeszcze zwierzchnikiem innych emiratów tureckich, ale o władzy ograniczonej, aż w 1302 roku sułtanat konijski przestał istnieć.