Franciszek Wójcicki (ur. 27 stycznia 1900 w Piotrkowicach, zm. 2 stycznia 1983 w Sopocie) – polski prawnik i działacz ruchu ludowego, poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952).

Życiorys Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie zaangażował się w działalność Polskiej Akademickiej Młodzieży Ludowej (był prezesem zarządu jej okręgu warszawskiego, a od 1925 do 1926 wiceprezesem zarządu głównego). W 1928 przystąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” (w którym również był m.in. wiceprezesem). Współpracował także z redakcjami ludowych pism. W 1929 został zatrudniony w sądownictwie (w Białymstoku, Warszawie i Krakowie), gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej. W 1940 udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii, sprawował funkcję dyrektora biura w Radzie Narodowej RP i należał do emigracyjnego Stronnictwa Ludowego. Stał na czele Stowarzyszenia Prawników Polskich na Emigracji. Po powrocie do kraju w 1945 znalazł się w Polskim Stronnictwie Ludowym Stanisława Mikołajczyka (od 1946 do 1947 zasiadał w głównym sądzie partyjnym ugrupowania). W 1947 wybrany na posła na Sejm Ustawodawczy w okręgu Włocławek, był sekretarzem Klubu Poselskiego ludowców. Próbował nielegalnie wyjechać za granicę w związku z obawą przed aresztowaniem, jednak zatrzymał go Urząd Bezpieczeństwa.