Ludwik Antoni de Bourbon-Condé, znany jako książę d'Enghien fr. Louis-Antoine-Henri de Bourbon, duc d’Enghien (ur. 2 sierpnia 1772 w Chantilly, zm. 21 marca 1804 w Vincennes). Pochodził z rodu Kondeuszy, spokrewnionych z domem królewskim Burbonów (wielokrotnych kandydatów na królów Francji i Polski).
Był jedynym synem Ludwika VI Henryka – księcia Condé i Matyldy Orleańskiej – siostry Ludwika Filipa Józefa, księcia Orleanu. Urodził się w Chateau de Chantilly. Jego nauczycielem był jezuita, o. Claude-François-Xavier Millot, zaś edukację wojskową odebrał od komodora de Vinieux. Karierę wojskową rozpoczął w 1788, ale w 1789 po wybuchu rewolucji francuskiej razem z ojcem i dziadkiem wyemigrował z Francji do Belgii – zaledwie kilka dni po upadku Bastylii. Na wygnaniu formował wojska, które najechałyby Francję i przywróciły w niej monarchię. W 1792 otrzymał dowództwo jednego z oddziałów armii pod komendą jego dziadka (Armii Kondeusza). Armia ta razem z wojskami księcia Brunszwiku dokonała nieudanej inwazji na Francję. thumb|left|Młody Ludwik d’Enghien W 1795, po śmierci małoletniego księcia Normandii – jedynego syna i następcy zgilotynowanego króla Ludwika XVI, książę Enghien został ogłoszony przez część rojalistów następcą tronu jako Ludwik XVII.