Jednak jego powołanie do Boga było fałszywe; wykorzystuje niewinne grzeszące kobiety, którzy przychodzą do niego, aby się wyspowiadać. Dziewczęta zmuszone są do poddania się księdzu i stosunkom seksualnym jako formę odkupienia. Kontrowersyjny film, który bluźnił Kościołowi katolickiemu, z tego samego kraju, w którym Watykan ma swoje najsilniejsze korzenie.
Salieri wziął udział w filmie dokumentalnym Gladiator: Reportaż na temat włoskiego kina hardcore (Gladiatori: Reportage sul cinema hard italiano, 2000). W nagrodzonym na festiwalu filmowym w Cannes Hot d’Or filmie Stavros (2000) przedstawił biografię Arystotelesa Onassisa. Był producentem pornoparodii Eduarda De Filippa Filomena Martusano (2003) w reż. Nicky Ranieri. W 2006 zrealizował produkcje gonzo dla Vengeance Entertainment.
W 2005 stworzył serię w trzech odcinkach zatytułowanych Salieri Football. Fabuła filmu opowiada o korupcji i masowym używaniu środków dopingujących w świecie profesjonalnej piłki nożnej, a kończy się wywiadem z włoskim piłkarzem i trenerem Carlo Petrini, byłym zawodnikiem Serie A. W 2009 Salieri przeniósł się do Budapesztu.