CP/M (ang. Control Program/Monitor lub Control Program/Microcomputer) – pierwszy przenośny system operacyjny dla mikrokomputerów stworzony w 1974 roku przez Gary'ego Kildalla, a następnie rozwijany przez założoną przez niego firmę Digital Research. Do czasu pojawienia się IBM PC z systemem PC-DOS w 1981 roku był to najpopularniejszy system operacyjny dla mikrokomputerów i komputerów osobistych.
Rozwinięciem CP/M były bardziej zaawansowane, wielozadaniowe i wieloużytkownikowe systemy Concurrent CP/M oraz M/PM.
Charakterystyka thumb|Pamiątkowa tablica informacyjna pod dawną siedzibą Digital Research (Pacific Grove, California, 801 Lighthouse Avenue) Jedną z najważniejszych cech CP/M była przenośność zapewniona przez rozdzielenie systemu operacyjnego na BIOS, zależny od konstrukcji sprzętowej danego komputera, oraz pozostałą część systemu (wraz z aplikacjami), która była taka sama i przenośnia pomiędzy komputerami, opartymi na tym samym lub kompatybilnym typie procesora (dla pierwszych wersji systemu był to Intel 8080 oraz zgodny z nim Zilog Z80). Koncepcję tę później zastosowano również w architekturze IBM PC oraz systemie QDOS, na bazie którego powstały PC-DOS oraz MS-DOS.