W niektórych wypadkach zdarzało się, że korpus piechoty wchodził bezpośrednio w skład Frontu.

Etat w 1945 roku: 3 dywizje piechoty 1 pułk artylerii (czasem w jednostkach gwardyjskich Korpusów Piechoty występowała brygada!) 1 batalion saperów 1 batalion łączności Samodzielne pododdziały zaopatrzenia oraz służb tyłowych.

Łącznie: około 40 000 ludzi, 300–500 karabinów maszynowych, 300–400 dział oraz 450–500 moździerzy.

W natarciu na przełomie lat 1944/1945 na kierunku głównego uderzenia korpus nacierał w pasie o szerokości od 3 do 5 kilometrów i przerywał obronę wroga na całej jej głębokości taktycznej. Dodatkowo by zwiększyć siłę uderzeniową korpus piechoty był wzmacniany czołgami i artylerią.

Całość artylerii od 1942 roku była w zasadzie powyżej szczebla korpusu, sam korpus posiadał z reguły batalion saperów i oddział łączności. Oczywiście przydzielane oddziały wsparcia (pancerne, artyleria, saperzy) pozostawały jakiś czas w składzie korpusu, co czasem sprawiało wrażenie, że korpusy miały je na stałe. System „wzmocnień” był dość elastyczny, np. w marcu 1945 roku polska 2. Dywizja Artylerii została przydzielona do radzieckiej 60. Dywizji Strzeleckiej.

W obronie korpus piechoty zajmował pas obronny w szerokości od 20 do 25 kilometrów.